در آن تاريخ تقريبا تمام قرآن فرودآمده و در ميان مسلمانان انتشار يافته بود . 2 - دروغ بودن بعضى از روايت‌هايى كه به بودن نام على ( ع ) در قرآن دلالت دارند ، از ظاهرش پيداست و از وجناتش كاملا نمايان است ، مثلا در حديث چهارم مىخوانيم كه نام على ( ع ) در آيه وَ إِنْ كُنْتُمْ فِي رَيْبٍ . . . . « 1 » وجود داشت ، در صورتى كه اين آيه كوچك‌ترين تناسبى با مسئلهء امامت و ولايت ندارد . 3 - روايت معروف و صحيح ابو بصير كه در كافى آمده است و اين روايت ، در اين معنى صراحت دارد كه نام على ( ع ) و نام هيچ‌يك از ائمه طاهرين در قرآن وجود نداشت زيرا ابو بصير مىگويد : از امام صادق ( ع ) دربارهء آيه شريفه أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ « 2 » پرسيدم ، امام فرمود : اين آيه دربارهء علىّ بن ابى طالب و حسن و حسين نازل شده است ، عرضه داشتم : مردم مىگويند : چرا از على و اهل بيت وى در قرآن اسمى به ميان نيامده است ؟ امام فرمود : در جواب مردم بگوييد كه حكم نماز به رسول خدا نازل شده ولى از سه ركعت و چهار ركعت بودن آن نامى به ميان نيامده است و خود رسول خدا اين قسمت را براى مردم تفسير نمود . « 3 » آرى ، اين روايت صحيح ، تمام روايت‌هاى گذشته را تفسير مىكند ، معنى و هدف آن‌ها را بيان مىنمايد كه اسم « على » در قرآن مجيد به عنوان قرآن بودن نازل نشده ولى در شرح آيات مربوطه ، به عنوان تفسير و يا به عنوان تنزيل غير قرآنى نازل شده است و اما دستورى بر رسول خدا داده نشده بود كه آن را ابلاغ كند . 4 - افرادى كه از بيعت با ابو بكر خوددارى نمودند ، از هر راهى با وى احتجاج كردند ولى با مسئله وجود نام « على » در قرآن هيچ‌گونه احتجاج ننموده‌اند و اگر نام على ( ع ) در قرآن وجود داشت آن را به رخ ابو بكر مىكشيدند و با در دست داشتن چنين مدرك مهم و روشن او را محكوم مىكردند ( 1 ) - زيرا اين مطلب در مقام احتجاج گيراتر و محكم‌تر از ساير دلايل بود . گروه سوم : قسمت سوم از روايات تحريف ، بر اين دلالت دارند كه زيادت و نقصان هر دو در قرآن به وقوع

--> ( 1 ) بقره / 23 . ( 2 ) نساء / 59 . ( 3 ) وافى ، باب 30 ، ج 2 ، 63 ، « ما نص اللّه و رسوله عليهم » .